โดย หนูถีบจักร

 

 

ตอนแรกฉันรู้สึกขาดอะไรไป เสียดายมาก และเศร้าเล็กน้อย ที่จะไม่มีลู่ปั่นที่ดีปลอดภัยไว้ใช้ซ้อมทุกเย็นหลังเลิกงาน และวันหยุดสุดสัปดาห์

 

มันเป็นสนามปั่นจักรยานใกล้บ้าน เดินทางไปไม่ยาก มีสิ่งอำนวยความสะดวก ทั้งห้องน้ำสะอาด ที่จอดรถกว้างขวาง ร้านขายน้ำ-อาหาร และหน่วยรักษาความปลอดภัย ยากที่จะหาบริการสาธารณะอะไรซึ่งทำให้ชีวิตคนกรุงเทพฯ และปริมณฑลได้มีความสุขกันขนาดนี้ ใจฉันก็อยากให้สนามกลับมาเปิดไวๆ ไม่อยากเสี่ยงออกไปปั่นริมถนนอีก

 

แต่เมื่อสนามปิดไปได้หนึ่งเดือน ฉันกลับค้นพบหลายสิ่งที่ฉันหลงลืมไป…

 

ทักษะการหยุดรถ เทคนิคบังคับรถ ความใส่ใจในกฎจราจร ความถ่อมตนบนยานพาหนะที่ใช้หนังหุ้มเหล็ก

 

ฉันรู้จักชื่อถนนในละแวกบ้านมากขึ้น ฉันพูดคุยและให้ความสนใจเพื่อนนักปั่นในบริเวณใกล้เรือนเคียงมากขึ้น ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนกลับมาอีกครั้ง เหมือนสมัยที่ฉันเริ่มปั่นจักรยานใหม่ๆ ไม่ว่าใครก็ต้องออกถนนให้เป็น

 

ความจำเป็นบังคับให้ต้องพัฒนาทักษะหลายอย่างขึ้นมา และมันมีประโยชน์มาก เสมือนเป็นหนึ่งในทักษะชีวิตที่ควรมี ซึ่งลู่ปั่นจักรยานที่มีแต่การเดินรถทางเดียว และมีแต่จักรยานเท่านั้น ไม่อาจให้ได้

 

ความประมาทลดลง ทุกครั้งที่ออกถนนก็รู้จักเตรียมพร้อมมากขึ้น มันได้คิด ได้วางแผนว่าจะต้องเตรียมตัวล่วงหน้าอย่างไร ทุกขณะวินาทีที่ปั่นไปกับกลุ่มจะต้องมีสติ เตรียมปฏิภาณ ใช้ไหวพริบ กับสถานการณ์ต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้น

 

สิ่งพื้นฐาน….ที่เป็นกฎและมารยาทร่วมกัน คือ สัญญาณมือที่เราถ่ายถอด สื่อสารกันจากหัวขบวนไปยังคนสุดท้าย

สิ่งพิเศษ….ที่มีความหมาย จากคนท้ายสุดที่คอยตะโกนเตือนให้ระวังรถจากด้านหลัง

และสิ่งสำคัญ…ที่สกายเลนไม่เคยให้ฉัน คือ รอยยิ้มของผู้ที่ปั่นสวนทางกันมา มันเป็นความสุขที่ได้เห็นว่าวันนี้มีเพื่อนสองล้อร่วมทางมากมาย จะจอดร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง หรือแวะตากแอร์ที่ร้านกาแฟประจำตรอกซอกซอย ทั้งหมดล้วนทำให้เพื่อนนักปั่นได้มีโอกาสพบกันมากขึ้น คุยกันมากขึ้น เสียงตะโกนทักทายสวัสดี โบกมือไม้ ทำให้ความเสียดายที่ไม่มีสนามเด็กเล่นใกล้บ้านก็หายไปสิ้น

 

ที่สนามซ้อมปั่นมันก็ดีที่มีที่ให้เราไปพบปะ แต่การรวมกลุ่มปั่นออกถนนมันก็ไม่ได้แย่เลย มันทำให้สเน่ห์ที่เราหลงรักการปั่นจักรยานกลับมา  อันที่จริง มันไม่เคยจากไปไหน สเน่ห์ของการปั่นจักรยานมันมีของมันอยู่แล้ว แต่เราอาจจะลืมเลือนมันไปเพราะติดใจในความสะดวกสบาย แค่วันนี้คนกรุงได้โอกาสสัมผัสมันอีกครั้ง

 

บางทีการปิดเพื่อเปลี่ยนคงจะไม่ใช้แค่สนามที่ดีขึ้น

แต่เป็นตัวฉันเองที่เปลี่ยนไป ได้สนุก ได้คิด ได้ทักษะ

และได้ฝึกการมีสติมากขึ้น

 

 

Related Post

ไม่มี “Skylane” ให้ปั่นแล้วหนึ่งเดือน รู้สึกอย่างไรบ้าง

Cycling Plus Thailand